PERFECT EINDE - OOK D PLOEG GERED !!!!

D-ploeg zet kers op de taart : ook volgend jaar landelijke !!

Tot U spreekt en schrijft een ongelooflijke trotse interclubleider na een aantal bijzonder ongezonde dagen met een rollercoaster van emoties. De voorbije maanden voor onze hogere ploegen waren zwaar en we hadden veel tegenslagen te verwerken. Keren we de klok terug naar Nieuwjaar dan maakten we ons zorgen om de A-ploeg, zag het er heel slecht uit voor de B-ploeg, de D-ploeg kampeerde constant op een degradatieplaats en ook de F dreigde nog zwaar in de problemen te komen. Maar nadat de A-ploeg al een paar weken gered is, de B-ploeg hetzelfde deed na een uitstekende terugonde, redde de F-ploeg zich vorige vrijdag na een heroisch duel in Merelbeke. Enkel de D-ploeg restte nog, misschien wel de belangrijkste van al die degradatieperikelen want door de titel van de C-ploeg zou het een bijzonder slechte zaak voor onze club geweest zijn om geen ploeg in landelijke meer te hebben.

En zaterdagmorgen – een aantal uren voor de beslissende match in Zele – klaarde de hemel voor het eerst op. Het bericht bereikte ons dat Bilzen in de reeks van onze D-ploeg op de laatste speeldag algemeen forfait gaf waardoor de kaarten plots anders lagen. Een gelijkspel in Zele zou betekenen dat het behoud in landelijke 100 % zeker was en bij verlies zou er nog het vangnet van de eindronde zijn. Voor Zele gold natuurlijk de omgekeerde redenering. Als extra motivatie kon dit wel tellen.

In tegenstelling tot de last minute-beslissing in de E-ploeg een dag eerder, stond de opstelling van onze D-ploeg reeds een week vast en dit na overleg met de betrokken spelers. De ene zag het niet zitten om onder die geweldige stress te spelen, de andere wilde die match absoluut niet missen. Een exacte wetenschap is het opstellen van een ploeg natuurlijk nooit, maar het gevoel heerste wel dat onze jongens er klaar voor waren. Koen was zelfs 2 keer komen trainen de laatste week, om maar te zeggen .  . . .

Je gaat dus naar Zele en je weet dat 8-8 volstaat om in landelijke te blijven, een haalbare opdracht maar met gerust geweten ga je er toch niet naar toe en zeker niet als je nagels er al afgebeten zijn de dag ervoor. Nick Franck (tegen Stefan Neyt) en Tom Vanderhaeghen (tegen Mathieu Van Damme) begonnen het gevecht en kwamen totaal niet in het stuk voor waardoor we meteen tegen een 2-0 achterstand aankeken. Gelukkig herstelden Koen Vandecaveye (tegen veteraan Pierre De Schoesitter) en Steve Van Opstal (tegen Rik Saey) onmiddellijk het evenwicht. Vooral sterk van Steve want Rik Saey is een ex B4 en normaal gezien met voorsprong de sterkste speler van Zele.

Na de 2-2 volgde een bijzonder vlotte winst voor Nick en een nederlaag voor Tom, tussenstand 3-3. Toen Steve geen genade kende met Pierre stond het 3-4 en waren alle ogen gericht op Koen tegen Rik Saey. Wie kon toen voorspellen dat deze match bepalend zou kunnen zijn voor de toekomst van de D-ploeg in landelijke, misschien met enige zin voor overdrijving maar toch. Toen Koen 10-5 achterstond in de belle gaven we hem nog evenveel winstkansen als die voor AA Gent in een nieuwe landstitel (sorry, ik slaag er niet in zonder voetbalvergelijkingen te schrijven en moet mij maar vergeven worden). Maar toen kwam de onwaarschijnlijke fighting spirit van Koen naar boven en ging het van 10-5 naar 10-11. Het werd nog even 11-11 maar uitendelijk trok Koen toch aan het langste eind. Een onwaarschijnlijke kreet “yes” galmde door de gezellige zaal van Zele. De boost voor Koen en onze D-ploeg formidabel, een mentale mokerslag voor Zele. We stonden plots 3-5 voor terwijl het eigenlijk altijd 4-4 had moeten zijn, wat een wereld van verschil.

Zeker ben je nooit – vooral niet als je de F ploeg in Merelbeke zag spelen – maar ergens vanbinnen hoop je dan dat de tegenstander deze dreun niet meer te boven komt. Die zekerheid werd snel bevestigd want Zele stortte in elkaar als een kaartenhuisje. Steve en Koen verloren zelfs geen set in hun 3de wedstrijd en in een mum van tijd stond het 3-7. Toen kon het natuurlijk niet meer misgaan, Zele lag tegen het canvas. Nick won bijzonder vlot en het gelijkspel en redding waren binnen. Dat het uiteindelijk nog 6-10 werd voor ons en Koen toch nog een match verloor, is enkel nog van belang voor de statistieken.

In deze wedstrijd speelde Nick Franck sterk en won 3 matchen, dit ondanks zijn mindere eerste match. Koen bevestigde al het goede van zijn hele seizoen en zijn onmogelijk geachte winst tegen Rik Saey was het kantelmoment van de wedstrijd, Koen heeft de thuisploeg knock-out geslaan. Maar de absolute uitblinker was de speler die naar de buitenwereld toe iets minder opvalt dan Koen, om het zacht uit te drukken. Het gaat hier over onze Steve Van Opstal die in de belangrijkste match van het seizoen, zo maar eventjes 4 matchen wint en op de hele avond 1 set verloor. Een sublieme prestatie van Steve die in de voormiddag nog 3 uren geschilderd had om ’s avonds zijn tegenstanders te laten schilderen bij zijn vele geslaagde top-spins en smashes. Hij zit zo niet in elkaar maar Steve verdient het om eens in de picture te staan. En Steve komt van ver, hij was ook 1 van de talrijke spelers die dit seizoen met vervelend blessureleed kampte.

Ook dank aan de supporters : de 2 Freddy’s, Iris, Basten, Steven, Stef, Bert, Yonzhan waren er allemaal bij en genoten ervan.

En na maandenlange onzekerheid is onze D-ploeg gered, een prachtige apotheose van dit seizoen en een enorme stimulans naar het volgende seizoen. Het is lastig geweest, het heeft energie verslonden en ik heb meer dan eens getwijfeld aan de goede afloop maar de ontknoping gisteren in Zele maakte alles goed en brengt mij bij de cliché-uitspraak voor een interclubleider  “daar doe je het allemaal voor”.

Bedankt aan alle spelers want zij hebben het gedaan door in het hol van de leeuw overeind te blijven.

Proficiat en sta me nu toe om enkele maanden de prioriteiten te verleggen, bijvoorbeeld zonder zorgen wie we in de eindronde moeten opstellen . .  .

Voor het competitiebestuur.

Patrick